Elise Adriaanse van Riel

Elise Adriaanse-van Riel, 1963, geboren en getogen Vughtenaar. Getrouwd, twee kinderen en twee kleinkinderen.

Mijn oorspronkelijke plan was om ooit het transportbedrijf van mijn vader over te nemen. Vanaf het Maurick College in 1982 naar het Mollerinstituut voor de lerarenopleiding Biologie, met heel veel praktijklessen buiten. Maar nadat ik in juli 1983 een klapband kreeg met mijn motor waarbij ik een dwarslaesie opliep, veranderde mijn toekomstbeeld voorgoed.

Na mijn revalidatie ben ik met mijn HAVO en Typediploma in januari 1987 parttime aan de slag gegaan bij gemeente Vught als typiste op de afdeling Personeelszaken. Na enkele jaren ook de MBO en HBO opleiding HRM gedaan. Daar heb ik de organisatie goed leren kennen. December 2001 ben ik uit dienst gegaan en daarna vanaf 2004 als ZZP-er begonnen. Als projectmedewerker binnen diverse patientenorganisaties en daarna als reintegratiecoach. Daarnaast verzorg ik typelessen op basisscholen in de regio, ben ik coordinator van de weidevogelbescherming in de Gement en De Zeeg en ben ik onderdeel van het muziek combo van smartlappenkoor Onbekrommert in Cromvoirt.

Als eerste en enige rolstoeler binnen de gemeentelijke organisatie werd ik in 1987 gevraagd om mee te werken aan het opzetten van een breed gemeentelijk platform waarin diverse doelgroepen vertegenwoordigd waren. Vanaf dat moment tot op heden ben ik actief als voorzitter van Toegankelijk Vught. Inmiddels bekend als projectgroep binnen de vrijwilligers organisatie van Ouderen Samen. In die hoedanigheid vanaf de eerste dag betrokken geweest bij de Lokale Inclusie Agenda, een voortvloeisel uit het VN verdrag voor mensen met een handicap. Elke gemeente is wettelijk verplicht om te werken aan verbetering van de brede toegankelijkheid. Samengevat: Iedereen met een beperking moet overal kunnen komen en deelnemen… Dat is een grote uitdaging waar ik graag aan blijf meewerken.

Na enkele teleurstellende eerdere ervaringen binnen de gemeentelijke politiek spreekt Samen Lokaal me aan omdat daar gesproken wordt over fatsoenlijk met elkaar omgaan. Een gemeenteraad dient inderdaad dienend te zijn voor haar inwoners.

‘Opereren vanuit de inwoners is daarbij van het grootste belang, vandaar dat ik graag een echte lokale partij ondersteun.’